Morocco.gr –
Το μαροκινό κοινό, πιστό στη φήμη του, έχει ήδη κλείσει τα εισιτήριά του, έχει στήσει τις γιγαντοοθόνες του και έχει επικυρώσει τις τακτικές του θεωρίες στα καφενεία της Ραμπάτ, της Καζαμπλάνκα, της Ταγγέρης ή ακόμα και του Αγκαντίρ. Η προσδοκία δεν είναι πια απλώς μεγάλη, έχει γίνει τεράστια. Το 2022, οι Λιοντάρια μας ήταν η υπέροχη έκπληξη. Το 2026, είμαστε η ομάδα που πρέπει να νικήσουν! Η αλλαγή του καθεστώτος συνοδεύεται από μια αίσθηση απαιτητικότητας, ο λαός δεν θα αρκείται πλέον σε μια τελευταία προσπάθεια. Θέλει, απαιτεί την επιβεβαίωση. Για να οδηγήσει αυτή την εκστρατεία, αποχωρεί ο «γενιός του αβοκάντο» Walid Regragui και τη θέση του παίρνει ο Mohamed Ouahbi.
Ο 49χρονος προπονητής, που μόλις στέφθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής με την U20, προήχθη στον πάγκο της εθνικής Α με μια αποστολή που μοιάζει με ακροβατικό νούμερο: να εισάγει νέο αίμα χωρίς να διαλύσει την ψυχή των ημιτελικών της Ντόχα. Ένα τολμηρό, σχεδόν αυθάδες στοίχημα, αλλά με αδιάψευστη λογική. Εκεί όπου άλλοι θα είχαν ανακατασκευάσει με το τσεκούρι, ο Ουάμπι τελειοποιεί με τη βοήθεια ενός νυστεριού. Η λίστα των 26 παικτών του μαρτυρά αυτή την ομαλή αλλά σταθερή μετάβαση. Πέρασαν οι εποχές που τα καθεστώτα προστάτευαν τα στελέχη που στερούνταν πνευματικής ή σωματικής φρεσκάδας. Ο νέος αρχηγός της ομάδας προάγει την ψυχρή αυστηρότητα, την τακτική αντικειμενικότητα και την άμεση αξία. Ενσωματώνοντας δυναμικά προφίλ όπως ο Ayyoub Bouaddi ή ο ευκίνητος Yassine Gessime δίπλα σε σταθερές αξίες όπως οι Brahim Diaz, Achraf Hakimi και Ismael Saibari, ο Ouahbi δημιουργεί έναν υγιή ανταγωνισμό. Η κατεύθυνσή του είναι σαφής: ποδόσφαιρο γρήγορης μετάβασης, ασφυκτικό πρέσινγκ και σιδηρά πειθαρχία. Μένει να δούμε αν θα πετύχει κάτω από τη ζέστη των αμερικανικών προβολέων.
Ένα Παγκόσμιο Κύπελλο με 48 ομάδες: η Αφρική στις πύλες του παραδείσου;
Αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 είναι επίσης η εποχή της γιγαντιαίας υπερβολής που σχεδιάστηκε από κοινού από τη FIFA και τις ΗΠΑ. Σαράντα οκτώ ομάδες στη γραμμή εκκίνησης, ένα format που μοιάζει τόσο με μια παγκόσμια μεγαλοτελετή όσο και με μια γιγαντιαία εμπορική έκθεση. Αν οι οπαδοί της παραδοσιακής ποδοσφαιρικής κουλτούρας σφίγγουν τα δόντια μπροστά σε αυτόν τον ποδοσφαιρικό μαραθώνιο, η Αφρική, όπως και η Ασία, τρίβει τα χέρια της. Με ένα ιστορικά διευρυμένο αντιπροσωπευτικό κοντινέντο, η μαύρη ήπειρος δεν έχει πλέον δικαιολογίες για να παίζει τον ρόλο του κομπάρσου. Και σε αυτό το διευρυμένο κονσέρτο, είναι το Μαρόκο που φοράει, θέλοντας και μη, το κοστούμι του μαέστρου. Τα κατορθώματα της Ντόχα έσπασαν το ψυχολογικό γυάλινο ταβάνι. Πλέον, το να δει κανείς μια αφρικανική χώρα να διεκδικεί την τετράδα – ή και περισσότερα αν τα πράγματα πάνε καλά – δεν είναι πια μια αιρετική σκέψη ενός ονειροπόλου, αλλά ένας στόχος ενός αναπτυξιακού σχεδίου. Το Μαρόκο έδειξε τον δρόμο, τώρα πρέπει να αποδείξει ότι η πορεία αυτή δεν ήταν απλώς ένα τυχαίο περιστατικό.
Ο στόχος του 2026… με το βλέμμα στραμμένο στο 2030
«Δεν ήρθαμε εδώ για τουρισμό ή για να μοιράζουμε χαμόγελα, ήρθαμε για να κάνουμε μεγάλα πράγματα. Ελπίζουμε πραγματικά να κάνουμε τους Μαροκινούς περήφανους», τόνισε ο Μοχάμεντ Ουαμπί κατά την άφιξή του στο αμερικανικό αεροδρόμιο. Μια δήλωση πίστης που ηχεί σαν προειδοποίηση. Διότι πέρα από το πράσινο ορθογώνιο του 2026, παίζεται ένα πολύ ευρύτερο έργο. Αυτή η «νέα γενιά» των Λιονταριών δεν δίνει απλώς ένα διαγώνισμα στο Μεξικό, τον Καναδά ή τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά περνάει τα χρόνια της πρακτικής της. Κάθε τάκλιν, κάθε ξεπέρασμα και κάθε γκολ που θα σημειωθεί σε αυτή τη βορειοαμερικανική διοργάνωση θέτει στην πραγματικότητα τα θεμέλια της πραγματικής γης της επαγγελίας: το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2030, στην πατρίδα. Η φιλοδοξία είναι τεράστια, σχεδόν ζαλιστική. Οι Λιοντάρια του Άτλαντα ξεκινούν την αμερικανική τους εκστρατεία με τη μετριοφροσύνη των αουτσάιντερ και την πείνα των κατακτητών, γνωρίζοντας ότι για να στεφθούν βασιλιάδες στην πατρίδα τους αύριο, πρέπει πρώτα να ταράξουν τα αυτοκρατορικά καθεστώτα στην άλλη άκρη του κόσμου σήμερα.
Youssef Moutmaine | 13 Ιουνίου 2026 Στις 15:51