Morocco.gr –
Τα κοινωνικά δίκτυα έχουν κατακλυστεί από εικόνες, βίντεο και σχόλια που υμνούν τους «Λιοντάρια του Άτλαντα». Η ισοπαλία (1-1) που πέτυχαν απέναντι στην Βραζιλία στην πρώτη τους εμφάνιση δεν έπληξε καθόλου τον ενθουσιασμό του κοινού. Αντιθέτως. Η εμφάνιση των Λιονταριών του Άτλαντα προκάλεσε ένα κύμα ενθουσιασμού στις ψηφιακές πλατφόρμες. Στη Νέα Υόρκη, οι σκηνές ευφορίας των Μαροκινών οπαδών έκαναν το γύρο του κόσμου. Ντυμένοι με κόκκινο και πράσινο, τραγουδώντας ομόφωνα στους δρόμους, οι οπαδοί πρόσφεραν ένα θέαμα που εντυπωσίασε τους παρατηρητές και τα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Στο TikTok, το Instagram ή το Facebook, τα περιεχόμενα που σχετίζονται με την εθνική ομάδα του Μαρόκου συγκεντρώνουν εκατομμύρια προβολές. Μεταξύ αναλύσεων, αναμνήσεων από το Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ και βίντεο από οπαδούς που βρίσκονται εκεί, μια κοινή συγκίνηση διαπερνά τις οθόνες: αυτή της επανένωσης με μια περιπέτεια που είχε σημαδέψει ολόκληρη μια γενιά. «Ξαναζούμε τα ίδια συναισθήματα», διαβάζουμε σε πολλά σχόλια. Άλλοι αναφέρουν «τις ίδιες συγκινήσεις» ή ακόμα και «την ίδια υπερηφάνεια» που ένιωσαν κατά τη διάρκεια της απίστευτης πορείας που είχε οδηγήσει το Μαρόκο μέχρι τους ημιτελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Αυτή η αίσθηση του «déjà-vu» δεν είναι καθόλου ασήμαντη. Για τον ψυχοκοινωνιολόγο Mohcine Benzakour, αυτό εξηγείται από την ιδιαίτερη θέση που κατέχει πλέον η εθνική ομάδα στο συλλογικό φαντασιακό του Μαρόκου.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η ιστορική πορεία του 2022 αποτέλεσε ένα θεμελιώδες ορόσημο στην εθνική μνήμη. «Δεν πρέπει ποτέ να εξηγούμε ένα κοινωνικό φαινόμενο με βάση έναν μόνο παράγοντα», διευκρινίζει εξ αρχής. Ωστόσο, η επική πορεία στο Κατάρ δημιούργησε αναμφισβήτητα αυτό που οο κοινωνιολόγος Émile Durkheim αποκαλούσε «συλλογική έξαρση», δηλαδή μια εξαιρετική κατάσταση όπου εκατομμύρια άτομα βιώνουν ταυτόχρονα τα ίδια συναισθήματα και ενισχύουν την αίσθηση ότι ανήκουν σε μια κοινότητα ευρύτερη από τους ίδιους.
Οι σκηνές εορτασμού που παρατηρήθηκαν στις μαροκινές πόλεις, αλλά και στη διασπορά, συνέβαλαν στη διαμόρφωση αυτού του αισθήματος εθνικής ενότητας. Τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, και στη συνέχεια τα κοινωνικά δίκτυα, διαδραμάτισαν κεντρικό ρόλο σε αυτή τη δυναμική, μεταδίδοντας εικόνες που έγιναν εμβληματικές αυτής της λαϊκής ενότητας.
Για τον Mohcine Benzakour, η εθνική ομάδα κατάφερε επίσης να ενσαρκώσει μια εικόνα του Μαρόκου με την οποία ταυτίζεται ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού. «Η ομάδα συμβόλιζε ταυτόχρονα την προσήλωση στις παραδόσεις, την ανοιχτότητα προς τον κόσμο, την επιτυχία της διασποράς και την αθλητική αριστεία», εξηγεί.
Αυτή η διάσταση είναι ουσιαστική για να κατανοήσουμε το μέγεθος της λαϊκής προσήλωσης. Διότι στα μάτια πολλών Μαροκινών, η εθνική ομάδα δεν αντιπροσωπεύει πλέον μόνο έντεκα παίκτες σε ένα γήπεδο. Έχει γίνει ένα συλλογικό σύμβολο ικανό να υπερβεί τις κοινωνικές, γλωσσικές, γενεαλογικές ή περιφερειακές διαφορές.
Ο ψυχοκοινωνιολόγος εκτιμά επίσης ότι το τρέχον παγκόσμιο πλαίσιο ενισχύει αυτό το φαινόμενο. Ενώπιον των οικονομικές, κοινωνικές και γεωπολιτικές αβεβαιότητες, οι μεγάλες αθλητικές επιτυχίες αποτελούν θετικά σημεία αναφοράς. Προσφέρουν στους πολίτες ευκαιρίες συλλογικής ανάδειξης και διεθνούς αναγνώρισης.
Αυτή η μεταβολή στην αντίληψη για την εθνική ομάδα εξηγεί επίσης γιατί τα συναισθήματα φαίνονται σήμερα πιο έντονα από ό,τι πριν το 2022.
Ο Μοχσίν Μπενζακούρ αναφέρεται σε αυτό που ο ίδιος αποκαλεί«φαινόμενο μετά το κατόρθωμα». Πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ, οι Μαροκινοί οπαδοί αντιμετώπιζαν γενικά τις μεγάλες διοργανώσεις με επιφύλαξη. Η εξαιρετική πορεία μέχρι τους ημιτελικούς άλλαξε ριζικά τις συλλογικές αντιλήψεις.
«Το Μαρόκο πέρασε από το καθεστώς του αξιοσέβαστου αουτσάιντερ σε αυτό της ομάδας ικανής να ανταγωνιστεί τις μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές δυνάμεις», υπογραμμίζει.
Αυτή η εξέλιξη οδήγησε φυσικά σε αύξηση των προσδοκιών. Όταν μια ομάδα επιτυγχάνει μια εξαιρετική επίδοση, αυτή γίνεται σημείο αναφοράς. Οι οπαδοί δεν ονειρεύονται πια απλώς μια αξιοπρεπή συμμετοχή· πλέον οραματίζονται την πιθανότητα να δουν την ομάδα τους να φτάνει στις κορυφές.
Αυτή η νέα αντίληψη εκδηλώθηκε μάλιστα ήδη από τον πρώτο αγώνα εναντίον της Βραζιλίας. Παρά το κύρος του αντιπάλου, πολλοί πίστευαν σε μια νίκη του Μαρόκου. Μια αυτοπεποίθηση που θα φαινόταν πολύ πιο σπάνια πριν από μερικά χρόνια.
Σύμφωνα με τον Μοχσίν Μπενζακούρ, αυτή η αύξηση των προσδοκιών τροφοδοτεί ταυτόχρονα την ελπίδα και το συναίσθημα. Κάθε αγώνας αποκτά ισχυρότερο συμβολικό φορτίο. Κάθε νίκη προκαλεί μεγαλύτερο ενθουσιασμό. Και κάθε πιθανή κακή επίδοση κινδυνεύει επίσης να προκαλέσει μεγαλύτερη απογοήτευση.
Σε αυτή την εξίσωση, τα κοινωνικά δίκτυα κατέχουν πλέον μια αναπόφευκτη θέση. «Ο ρόλος τους είναι κεντρικός στη τη διαμόρφωση των συλλογικών συναισθημάτων», επισημαίνει ο ψυχοκοινωνιολόγος.
Παλαιότερα, τα μέσα ενημέρωσης περιορίζονταν ουσιαστικά στη μετάδοση πληροφοριών. Σήμερα, κάθε χρήστης γίνεται ο ίδιος παραγωγός και διανομέας συναισθημάτων. Τα βίντεο από εορτασμούς, οι αντιδράσεις που βιντεοσκοπούνται ζωντανά, τα τραγούδια των οπαδών ή οι μαρτυρίες Μαροκινών που ζουν στο εξωτερικό τροφοδοτούν συνεχώς μια κοινή συλλογική αφήγηση.
Οι influencers συμμετέχουν ενεργά σε αυτή τη δυναμική. Με τη διάδοση συγκινητικών σκηνών, πατριωτικών μηνυμάτων ή περιεχομένου που αναδεικνύει την εικόνα του Μαρόκου, συμβάλλουν στην παράταση της εμπειρίας του γηπέδου πολύ πέρα από τα 90 λεπτά του αγώνα.
Για τον Mohcine Benzakour, τα κοινωνικά δίκτυα λειτουργούν ως «επιταχυντές συναισθημάτων». Προωθούν την ταχεία διάδοση του ενθουσιασμού, της χαράς και του αισθήματος υπερηφάνειας, αλλά και, μερικές φορές, του άγχους, της απογοήτευσης ή της ανυπομονησίας.
Παρά τους κινδύνους αυτούς, ο ειδικός εκτιμά ότι τα θετικά αποτελέσματα παραμένουν κατά κύριο λόγο κυρίαρχα. Ο ενθουσιασμός γύρω από τους «Λιοντάρια του Άτλαντα» δημιουργεί σπάνιες στιγμές εθνικής συνοχής. Για μερικές ώρες, οι κοινωνικές, γενεαλογικές ή εδαφικές διαχωριστικές γραμμές ξεθωριάζουν πίσω από μια κοινή συλλογική ταυτότητα.
«Η εθνική ομάδα έχει γίνει κάτι περισσότερο από μια αθλητική ομάδα», συνοψίζει. «Έχει γίνει σύμβολο συλλογικής επιτυχίας, στήριγμα εθνικής ταύτισης και χώρος στον οποίο προβάλλουν οι προσδοκίες και οι φιλοδοξίες ενός μεγάλου μέρους της μαροκινής κοινωνίας.»
Καθώς πλησιάζει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026, ένα πράγμα φαίνεται ήδη βέβαιο: οι «Λιοντάρια του Άτλαντα» συνεχίζουν να ενσαρκώνουν κάτι πολύ περισσότερο από ένα αθλητικό εγχείρημα. Αντιπροσωπεύουν μια συλλογική ιστορία με την οποία εκατομμύρια Μαροκινοί αναγνωρίζονται. Και αν ο διαγωνισμός μόλις ξεκινά, το συναίσθημα, από την άλλη, φαίνεται να έχει ήδη ξαναβρεί την ένταση των πιο όμορφων βραδιών της Ντόχα.
Hajjar El Haïti | 16 Ιουνίου 2026 Στις 16:15